ΓΕΩΡΓΙΟΣ Θ. ΒΛΑΧΟΣ - Βουλευτής Περιφέρειας Αττικής

 

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

 

 

Ομιλία Γεωργίου Βλάχου στην oλομέλεια της Βουλής (8-12-2016) κατά τη συζήτηση του προϋπολογισμού 2017

 

 

  

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΛΑΧΟΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η άρνηση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας να δουν και να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα που έφερε η διεθνής κρίση, οδήγησε τη ζωή μας σε διαδοχικά μνημόνια. Στους δανειστές αναθέσαμε να αποφασίζουν πώς θα ζήσουμε και με πόσα θα ζήσουμε. Γιατί εμείς αρνούμαστε σήμερα να κατανοήσουμε και να παραδεχτούμε το αυτονόητο: ότι θα ζούμε με όσα η χώρα επιτρέπει, με όσα η παραγωγή της χώρας μας επιτρέπει.

Και τούτο συμβαίνει, όχι μόνο γιατί το να ζούμε με δανεικά είναι αδιέξοδο και προσθέτει χρέος στα παιδιά μας, αλλά γιατί απλά δεν υπάρχουν δανεικά. Κανείς δεν μας δανείζει πια για να συνεχίσουμε την ανέμελη ζωή μας. Η υπερβολή, η «φούσκα», που λέγαμε, έσκασε και την πραγματικότητα σήμερα τη ζούμε όλοι. Όσοι την αρνήθηκαν, αργά ή γρήγορα οδήγησαν τη χώρα σε περιπέτεια.

Έτσι, η άρνηση του παγώματος των μισθών και των συντάξεων το 2009, έφερε το μνημόνιο. Το μνημόνιο δημιούργησε τη δική του πραγματικότητα, τη δική του λογική. Και η εκ νέου άρνηση και αναζήτηση ενός άλλου δρόμου, εξόδου από την κρίση, έφερε το τρίτο μνημόνιο που σήμερα ζούμε.

Έτσι, αντί για αυξήσεις και επαναφορά στην εποχή της υπερβολής, που υποσχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα συζητάμε για τέταρτο μνημόνιο και για νέα μέτρα. Εκεί που νομίζαμε ότι φθάσαμε στο πιο χαμηλό σημείο και θα αρχίσει η άνοδος, τώρα διαπιστώνουμε ότι υπάρχει και άλλο περιθώριο πτώσης.

Τα ζούμε όλα αυτά, γιατί μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας δεν ήθελε και δεν θέλει να ακούσει τη φωνή της λογικής. Ζει στο θυμό του. Αντιμετωπίζει την κατάσταση ισοπεδώνοντας τους πάντες και τα πάντα. Θέλει να τιμωρήσει. Και τελικά, το μόνο που τιμωρεί είναι ο ίδιος του ο εαυτός και η οικογένειά του.

Για να έχουν αξία, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, οι αριθμοί του προϋπολογισμού, πρέπει να θέλουμε να τους δούμε, πρέπει να θέλουμε να τους ακούσουμε. Εδώ, ο καθένας βέβαια αναλαμβάνει τη δική του ευθύνη.

Με αυτή την Κυβέρνηση, λοιπόν, αντί για μια άλλη πρόταση εξόδου από την κρίση, αντί για το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αντί για να «βαράμε νταούλια», αντί να απειλούμε την Ευρώπη, αντί να βρούμε αλλού πορτοκαλιές που μας έλεγαν, φθάσαμε στο σημείο να έχουμε δυο χρόνια χαμένα, δυο χρόνια ύφεση. Στο διάστημα αυτό τα λουκέτα στην αγορά πολλαπλασιάστηκαν, το βιοτικό επίπεδο συρρικνώθηκε, οι ληξιπρόθεσμες φορολογικές οφειλές των ιδιωτών προς το δημόσιο αυξήθηκαν, οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους προς τους ιδιώτες εκτοξεύτηκαν στα ύψη, το ελληνικό δημόσιο απώλεσε 25 δισεκατομμύρια από την εξαέρωση της προηγούμενης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Επιπλέον, νέα μέτρα ύψους 9 δισεκατομμυρίων επιβλήθηκαν για την περίοδο 2015-2018, ταπεινωτικές δεσμεύσεις αναλήφθηκαν, με το γνωστό Ταμείο. Οι χαμένες καταθέσεις υπολογίζονται σε 40 δισεκατομμύρια ευρώ. Το 2015 το σύνολο των συνταξιούχων της χώρας υπέστησαν μείωση των συντάξεών τους, κόπηκε το ΕΚΑΣ, αυξήθηκαν οι εργοδοτικές εισφορές.

Πέραν, όμως, όλων αυτών, και ο νέος Προϋπολογισμός είναι δύσκολο να υλοποιηθεί. Οι προσδοκίες για αύξηση της ανάπτυξης κατά 2,7%, της ιδιωτικής κατανάλωσης κατά 1,8% και των επενδύσεων κατά 9,1%, είναι ιδιαίτερα αισιόδοξες. Και τούτο γιατί μια ήδη φορολογικά εξαντλημένη κοινωνία είναι αδύνατον να αυξήσει σημαντικά την ιδιωτική κατανάλωση. Και όσοι το λένε, μάλλον ζουν μια άλλη πραγματικότητα, μια εικονική πραγματικότητα, διότι το διαθέσιμο εισόδημα των πολιτών συρρικνώνεται συνεχώς και θα συρρικνωθεί ακόμα περισσότερο από την επιβολή νέων άμεσων και έμμεσων φόρων, από τις περικοπές στις συντάξεις και την κοινωνική προστασία ύψους 2,6 δισεκατομμύρια ευρώ, που είναι το ποσό των νέων μέτρων. 

 

Γιατί προβλέπεται μεγάλη αύξηση των επενδύσεων, όταν το 2016 τα λουκέτα αυξήθηκαν. Γιατί η φοροδοτική ικανότητα των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων έχει προ πολλού εξαντληθεί. Γιατί η ισχυρή τάση αποκλιμάκωσης της ανεργίας που είχε ξεκινήσει επί Νέας Δημοκρατίας, επιβραδύνεται δραματικά, με σοβαρές επιπτώσεις στα ασφαλιστικά ταμεία.

Όλα αυτά τα στοιχεία αποτελούν δυστυχώς μια πολύ κακή εικόνα πρωτίστως της κοινωνίας και κατ’ επέκταση της οικονομίας, που καθιστούν αδύνατη την ορθή εκτέλεση του Προϋπολογισμού.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτή είναι η ώρα που ο καθένας μας πρέπει να δείξει τον καλύτερό του εαυτό. Ποιος είναι ο καλύτερός μας εαυτός; Αυτός που λέει και παραδέχεται την αλήθεια, γιατί η αλήθεια είναι ό,τι πιο επαναστατικό μπορεί να δείξει η εποχή μας. Όταν ξέρεις την αλήθεια, τότε η συνεννόηση έρχεται από μόνη της και φέρνει τη δράση και την αλληλεγγύη.

Το πρόβλημα της πατρίδας μας ήταν και παραμένει πολιτικό. Πολιτικά πρέπει να μιλήσουμε. Δεν μιλά πολιτικά η Κυβέρνηση όταν ωραιοποιεί καταστάσεις. Απλά πρόσκαιρα προστατεύει τον εαυτό της και τη θέση της, καταφεύγοντας σε επικοινωνιακά τρικ και σε προπαγάνδα. Απλά εμείς επιλέγουμε να βάλουμε την πατρίδα μας πάνω απ’ όλους, πάνω απ’ όλα. Λέμε την αλήθεια με μόνο κριτήριο το συμφέρον της χώρας και του λαού μας.

Δεν πρέπει να αφήσουμε την πατρίδα μας να καταρρεύσει πολιτικά, οικονομικά, εθνικά. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και χρειάζεται αλλαγή μείγματος πολιτικής για να μπορέσουν η χώρα και η οικονομία να επανεκκινήσουν, να βγουν από το υφεσιακό σπιράλ και να επανέλθουν στην ανάπτυξη.

Η συνταγή για την ανάκαμψη είναι μία, ένα αναπτυξιακό σοκ που θα περιλαμβάνει σταθερό φορολογικό σύστημα με δίκαιους συντελεστές, φορολογικά κίνητρα, απλοποίηση αδειοδοτικών διαδικασιών, δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, πάταξη της διαφθοράς, μετατροπή του κράτους σε λειτουργικό μηχανισμό εξυπηρέτησης των πολιτών και της επιχειρηματικότητας, συνταγή χωρίς κρίσιμες περικοπές, χωρίς απολύσεις, αλλά μια επιτέλους έξυπνη διαχείριση της δημόσιας διοίκησης με πολλαπλά οφέλη για την κοινωνία μας. Μόνο έτσι θα επενδυθούν κεφάλαια πρώτα των Ελλήνων και ύστερα των ξένων. Μόνο έτσι θα κρατηθούν στη ζωή οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ο παραγωγικός ιστός της χώρας μας.

Στις αδιέξοδες πολιτικές των δανειστών εμείς πρέπει να απαντήσουμε με δικό μας εθνικό σχέδιο για την αποκατάσταση της ομαλότητας και την ενίσχυση της παραγωγικής διαδικασίας. Βάζουμε μπροστά τον άνθρωπο και όχι τους αριθμούς.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητούμε και καλούμαστε να ψηφίσουμε έναν αντιαναπτυξιακό Προϋπολογισμό για το 2017, την ώρα που είναι ακόμα νωπά τα θλιβερά αποτελέσματα της δήθεν ελάφρυνσης του χρέους και αυτό γιατί η ιδεοληψία της προπαγάνδας υπερισχύει των συμφερόντων της χώρας. Τα προαπαιτούμενα πρωτογενή πλεονάσματα δεν θα αφήσουν τη χώρα να φτάσει μέχρι το 2060, ίσως και πολύ νωρίτερα. Εσείς που πραγματικά συμφωνείτε μ’ αυτά τα πλεονάσματα, πρέπει να εξηγήσετε στον κόσμο από πού θα προέλθουν. Είστε τόσο αισιόδοξοι ότι αυτά τα πλεονάσματα θα προκύψουν από παραγωγική διαδικασία ή θα καταφύγετε και πάλι στη λογική νέας επιβαρυμένης φορολογίας; Οδηγείτε, λοιπόν, τη χώρα σε αδιέξοδο.

Για να αποφευχθεί αυτό το αδιέξοδο χρειάζεται αλλαγή πολιτικής, μια άλλη πολιτική. Εσείς, όμως, δεν θέλετε να ακούσετε. Επιμένετε στο λάθος. Έτσι αναλαμβάνετε εξ ολοκλήρου την ευθύνη για το αδιέξοδο που οδηγείτε εμάς, τον κόσμο και τη χώρα στο σύνολό της.

Είναι φανερό ότι δεν θα γίνουμε συνεργοί, γι’ αυτό καταψηφίζουμε τον αντιαναπτυξιακό, αδιέξοδο, αναποτελεσματικό Προϋπολογισμό της Κυβέρνησής σας.